EIMERT VAN MIDDELKOOPEerst komt Eimert afgelopen week in het nieuws door zijn verschrikkelijke uitspraken in het weekblad
Vrij Nederland, over zijn visie op de Nederlandse Defensie:
Van 1973 tot 1978 kreeg Van Middelkoop
uitstel van dienstplicht vanwege persoonlijke onmisbaarheid. Hij was in die tijd fractie-assistent bij het Gereformeerd Politiek Verbond (GPV). Uitstel werd vervolgens omgezet in afstel. Van Middelkoop heeft nooit één dag willen investeren in de defensie van Nederland.
Eimert van Middelkoop: 'Ik was destijds heel blij dat ik op een wettige manier de dienstplicht niet hoefde te vervullen.'
Eimert van Middelkoop: 'Tijdens die twee dagen militaire keuring voelde ik:
- Dit is helemaal niets voor mij.
- Hier ga ik doodongelukkig van worden.
- Ik heb moeite met gezag.
- 'Het woord gezag zit niet echt in mijn vocabulaire.'
GEZAG EN MACHT
Eimert zegt het woord gezag niet in het vocabulaire te hebben, maar ambieert reeds jaren de ultieme machthebbende functie van Nederland: Minister van Defensie. Waarom wil iemand die niet tegen gezag kan, wel nadrukkelijk het gezag voeren? Is dit een gevolg van het feit dat Eimert zijn gehele jeugd en tienerjaren is gepest en afgewezen door leeftijdsgenootjes? Is dit een gevolg van het grote ego-probleem dat is ontstaan door jarenlange onzekerheid? Zeg eerlijk, als Eimert 's morgens in de spiegel kijkt, is het ongetwijfeld geen feest. Als Eimert vervolgens naar zijn Curriculum Vitae kijkt, is het voor hem wel degelijk feest. Hij heeft geen idee hoe de structuur van defensie is opgebouwd. Hij heeft geen idee, wat de jongens, meisjes, mannen en vrouwen mee maken in het leger, waarvan hij tijdens de keuring al voelde dat dit helemaal 'niets' voor hem zou zijn. Hij heeft geen idee. Maar hij is wél minister van defensie. Hij heeft zijn machtspositie te pakken. Het soort stoere jongens en mannen waar hij als jongetje al ontzag voor had, het soort stoere jongens en mannen met het karakter waarvan Van Middelkoop slechts kan dromen, maar zelf nooit over zal beschikken. Dát soort stoere jongens en mannen, vallen nu onder zijn leiding.
En dat doet de ego en de ego-problematiek van Eimert zeer goed. Hij heeft het voor elkaar. Hij is eindelijk de populaire man. Niet op basis van zijn karakter. Niet op basis van zijn kwaliteiten. Niet op basis van zijn talenten. Niet op basis van zijn prestaties. Op basis van een goed netwerk en veel gekonkel, is Eimert nu de machthebber van defensie. En dat laat hij de jongens goed voelen ook.
URUZGAN
Zonder enige schaamte vertelt hij de Nederlandse militairen in Uruzgan, trots te zijn, de dienstplicht te hebben ontlopen. Zonder enige schaamte vertelt hij de Nederlandse militairen in Uruzgan geen idee te hebben van rangen en standen binnen defensie. Zonder enige schaamte vertelt hij totaal geen interesse te hebben voor defensie en de mannen en vrouwen die het leven op het spel zetten voor deze defensie, maar slechts interesse te hebben in de functie van minister van defensie en de persoonlijke en financiële belangen die hieruit voortvloeien.
Het is toch werkelijk verschrikkelijk, dat de polderpolitiek dit soort resultaten laat zien. Met een netwerk, beland je op de geambieerde politieke positie, zonder hiervoor gekwalificeerd of geschikt te hoeven zijn. Eimert is duidelijk niet geschikt. Maar hij zit er wel.
VRAGENUURTJE BRANDBRIEF DEFENSIE
Vandaag werd tijdens het vragenuurtje in de tweedekamer aan de minister van Defensie enkele vragen gesteld, naar aanleiding van de brandbrief van twee commandanten in Uruzgan.
De twee pelotonscommandanten van de zogeheten Battle Group in Uruzgan schrijven in een brandbrief die ze naar de militaire vakbond VBM/NOV hebben gestuurd, over het beperkte materieel waarmee de Nederlanders in Afghanistan hun werk moeten doen.
Het gaat om een gebrek aan pantserwagens als de Bushmaster en de Patria maar ook om reserveonderdelen. Op deze manier kunnen de militairen hun werk niet meer veilig doen.
Als voorbeeld noemen de commandanten het feit, dat er patrouilles worden uitgevoerd zonder dat er een voertuig meegaat dat gewonden kan vervoeren. Door gebrek aan onderhoud kunnen deze voertuigen niet mee. Er moet snel geld beschikbaar komen voor onderhoud en er zouden meer Bushmasters naar Uruzgan moeten.
De PVV heeft tijdens het vragenuurtje aan de minister van defensie, Eimert van Middelkoop, gevraagd om een overzicht, waaruit blijkt waar alle Bushmasters op dit moment zijn ingezet of gebleven. Er zijn ruim 40 Bushmasters gekocht, maar er is slechts van een handjevol duidelijk waar deze zich bevinden. Van Middelkoop moet hier op terug komen en blijft het antwoord verschuldigd.
Het gebrek aan materiaal en onderhoud, resulteert in gevaar voor de Nederlandse militairen in Uruzgan. Levensbedreigende situaties ontstaan doordat meer risico moet worden genomen, doordat veilig materiaal niet aanwezig is.
Van Middelkoop reageerde met een verwijt naar de betreffende commandanten die de brandbrief hebben verzonden. 'Men dient de juiste weg te volgen, binnen defensie. Het wordt niet gewaardeerd als de vakbonden worden aangeschreven en de media wordt ingelicht'. Terecht is gemeld, dat de betreffende commandanten meermaals via de structuur van defensie hebben aangegeven dat er ernstige problemen zijn, die een oplossing vragen op korte termijn.
Wie heeft opgelet, weet dat de discussie rond materiaal en onderhoud reeds gaande was, ten tijde van de beslissing om de missie in Uruzgan te verlengen. Reeds toen werd aangegeven dat de militairen in Uruzgan aangeven en duidelijk melden, dat er sprake is van te kort aan materiaal en onderhoud. Nu wederom een jaar later is er nog altijd niets veranderd, laat staan verbeterd. Er is derhalve zeer vaak 'middels de officiële interne militaire weg' getracht duidelijk te maken, dat er sprake is van een ernstig probleem, dat een oplossing vraagt op korte termijn. Nu een lange termijn verder, is er nog altijd sprake van te kort aan materiaal en onderhoud. Enkele politieke partijen zijn destijds akkoord gegaan met verlenging mits er voldoende materiaal en onderhoud zou zijn. Nu is dit nog altijd niet het geval. De kritiek van Van Middelkoop is derhalve zeer onterecht. De commandanten hebben de juiste weg gevolgd, maar dat heeft niets opgeleverd. Geen resultaat. Geen materiaal. Geen onderhoud. De enige optie ter bescherming van de militairen in Uruzgan, is dan een brandbrief te schrijven. Een noodkreet. Help ons hier in Afghanistan!
Van Middelkoop had enkel kritiek op de gang van zaken rond deze brandbrief. Dit had niet mogen gebeuren. Men had intern een oplossing moeten zoeken. Kritiek op het functioneren van de minister, kon van Middelkoop niet opbrengen. Dat strookt niet met zijn ego-probleem.
Van Middelkoop bood geen excuses aan, naar aanleiding van zijn uitspraken in Vrij Nederland. Hij betreurt slechts het feit, dat men zich aan zijn uitspraken stoort. De ego spreekt. Van Middelkoop heeft geen kritiek op het gebrek aan materiaal en onderhoud, maar wel kritiek op het feit dat commandanten in Uruzgan alles doen om hun militairen te beschermen. Ook als een brandbrief hiervoor noodzakelijk is. Nee, kritiek is voor van Middelkoop altijd besteed aan anderen. Een hand in eigen boezem steken, komt werkelijk niet voor in zijn vocabulaire.
De laatste conclusie die van Middelkoop wilde verbinden aan de brandbrief inzake te kort aan materiaal en onderhoud is het feit, dat commandanten ter plekke besluiten welk materiaal noodzakelijk is en dat die commandanten derhalve van mening zijn dat met het huidig materiaal en onderhoud, voldoende aanwezig is om veilig de taken uit te voeren.
Oftewel: delegeren en afschuiven. Er is geen te kort aan materiaal en als er wel sprake is van een te kort, ligt de verantwoordelijkheid bij de commandant.
Is dat dezelfde commandant die aan u nu een brandbrief heeft geschreven, ego Van Middelkoop?
Schamen, diep schamen moet deze minister van defensie zich. Aftreden is de enige juiste beslissing die hij nu nog kan nemen.
Berichten
